Recenzja: Jacek Konik, Kraina soli, balsamu i zwojów. Osadnictwo w dolinie Morza Martwego od II w. p.n.e. do I w. n.e., Wydawnictwo Chronicon, Wrocław 2020, ss. 313

N a polskim forum naukowym pojawia się kolejna pozycja dotycząca osad znad Morza Martwego, z których najbardziej znaną jest oczywiście Qumran.Tym razem nie chodzi o badania tekstów z punktu widzenia biblisty, ale o pracę archeologiczną.Autorem książki jest doktor archeologii i historyk zarazem, Jacek Konik, adiunkt w Akademii im. A. Gieysztora w Pułtusku oraz pracownik działu naukowego Muzeum Getta Warszawskiego.Od lat zajmuje się archeologią i historią Bliskiego Wschodu.Poza bibliografią, wstępem i zakończeniem, spisem ilustracji, indeksem nazwisk i angielskim streszczeniem książka zawiera cztery rozdziały, noszące kolejno tytuły: Upalne lata i łagodne zimy -warunki naturalne w dolinie Morza Martwego (s.17-32), Nie tylko zwoje -krótka historia odkryć i badań archeologicznych w regionie (s.33-54), "Kraina spustoszenia i śmierci"?Co mówią źródła historyczne (s.55-80) oraz Wytwórcy, kupcy, wojsko, elity.Osadnictwo nad Morzem Martwym od II w. p.n.e.do I w.n.e.Zaproponowana struktura pracy wydaje się logiczna i nie budzi żadnych zastrzeżeń.Również struktura poszczególnych rozdziałów jest niezwykle przejrzysta.Jak wynika z tytułu, wstępu (s.9-16) i struktury dzieła, chodzi w nim o zbadanie osadnictwa nad Morzem Martwym, widzianego całościowo, nie zaś zbadanie jedynie poszczególnych punktów osadniczych bez próby okreś lenia wzajemnych powiązań pomiędzy nimi.Już samo postawienie problemu stanowi novum w tej pracy.Badacze bowiem koncentrowali się najczęściej na poszczególnych osadach (zwłaszcza na Qumran), nie wnikając we wzajemne powiązania między nimi.Tak zarysowany cel jest ważny zarówno z punktu

Abstract licence: CC BY-SA

A person counts once a day per paper. We keep no cookie and no address: a reader is a hash that changes every day. Any month under five reads shows no number.