DE KNELPUNTSCALCULATIE

van dit blad, getiteld "Knelpuntscalculatie: een nadere analyse" blijkt dat de essentie van mijn artikel verschenen in september 1966 "Praktische toepassing van de knel puntscalculatie" hem niet voldoende duidelijk is geworden.Ik had daarin enige voorbeelden gegeven van normatieve exploitatie-rekeningen, van budgetten dus.Als in mijn eerste voorbeeld wordt gesproken van een gefin geerd bedrijf met één machine, waarmede men normatief per week 60 stuks A en 20 stuks B vervaardigt en verkoopt, dan is hiermede het budget aangegeven van dat bedrijf.Dit is een gegeven, een uitgangspunt voor mijn betoog.Tegenover dat budget heb ik een gefingeerde exploitatie-rekening van de werkelijkheid ge plaatst en de verschillen tussen die beiden geanalyseerd.Wat doet nu Scholtmeijer?Hij verandert de normatieve exploitatie-rekening. Die verandering raakt een zeer wezenlijk punt: hij stelt zonder meer dat elk artikel onbeperkt tegen een vaste verkoopprijs kan worden afgezet.Alles wat gemaakt wordt kan ad libitum verkocht worden.Om in termen van lineaire programme ring te spreken: hij heeft wel de machines als nevenwoorwaarden onderkend, doch niet de afzetmogelijkheden.En daar in het eerste voorbeeld artikel A het meest winstgevend is, wijzigt Scholtmeijer mijn voorbeeld van 60 stuks A en 20 stuks B in uitsluitend A en geen B. Hiermede is het uitgangspunt van mijn betoog gewijzigd waardoor hij tot andere conclusies komt.Conclusies die wel juist zijn als men uit gaat van ongelimiteerde afzetmogelijkheden, doch die voor de praktijk geen be tekenis hebben.De strekking van mijn betoog was juist tegenovergesteld: men kan niet elk product ongelimiteerd tegen vaste prijzen verkopen, men zal ook minder winstgevende artikelen in het assortiment moeten betrekken, wil men tot een volledig productieplan komen.Dit productieplan nu als gegeven veronderstellend luidt het door mij gestelde probleem als volgt: Hoe kan men dit plan realiseren, welke toetssteen is er om de winstgevendheid van bepaalde transacties te beoordelen?Immers, het productie plan treedt niet automatisch in werking, men moet steeds opnieuw beslissingen nemen betreffende het al of niet accepteren van een order voor een bepaalde prijs.De onjuiste zienswijze van Scholtmeijer blijkt ook duidelijk uit de laatste alinea van zijn artikel, waarin hij o.m. schrijft:"Ook al zou er een periode van onderbezetting zijn van het productie-apparaat "dan nog kan een of ander productiemiddel zich in een schaarste-periode be binden."De schrijver bedoelt een onderbezetting veroorzaakt door commerciële factoren.Dat is een situatie waarin men wel meer kan produceren, maar niet meer kan ver kopen.De bottleneck is dan niet de productie-ca.pa.cheh, maar de a/zet-capaciteit.Er bevindt zich dan niet "een of ander productiemiddel in een schaarste-positie", het knelpunt is de opname-capaciteit van de markt.

Abstract licence: CC BY-NC-ND

A person counts once a day per paper. We keep no cookie and no address: a reader is a hash that changes every day. Any month under five reads shows no number.