TWEE CURATOREN IN ÉÉN FAILLISSEMENT

voor den fiscus onbillijk, en met den hoogsten koers, dan is het voor den belastingplichtige zeer onbillijk.Ik stap hier weer van den beurskoers af, en keer tot het algemeen betoog terug.Concludeerend wil ik als mijn meening verkondigen, dat de consequenties van het 2e uitgangs punt, waarbij men dus het aandeel ziet als een afzonderlijk levend waardepapier en welke leiden tot den nadruk op de verkoopwaarde, niet goed zijn.Verkoopwaarde is een goede basis voor waardeering bij die activa, zooals onroerende goe deren, waar de waarde-veranderingen zich slechts geleidelijk voltrekken, en waar niet op een Beurs dergelijke woeste schommelingen omhoog en omlaag worden geregistreerd.Men begrijpe mij goed: ik ben ten volle overtuigd van de nuttige functie, die de Effectenbeurs en de daar optredende personen in ons Maatschappelijk bestel vervullen.Ik geloof echter niet, dat een Commissionnair of een handelaar in Effecten, als zoo danig de aangewezen deskundige is voor waardeering incou rante aandeelen, en wel om de eenvoudige reden, dat deze zich op een geheel ander terrein beweegt.Het is geen preeken voor eigen parochie, als ik verklaar, dat uit mijn gedachtengang volgt, dat hier behoefte bestaat aan de voorlichting door Bedrijfseconomisch onderlegde Ac countants en daarnaast aan fiscaal-rechterlijk onderlegde des kundigen.M aar om nu terug te keeren tot de groote lijn van mijn be toog, men zal ook bij de outsiders-aandeelhouders dezelfde intrinsieke waarde als basis moeten nemen, als bij den groot aandeelhouder en den deelhebber aan de machtspositie.Doch verder niet letten op de rentabiliteit, doch op het Rendement, de werkelijke opbrengst.W ant deze outsiders zijn geheel af hankelijk van de omtrent de bestemming van de winst ge nomen besluiten door de andere groep.Wij krijgen dus nu in plaats van Rentabiliteitswaarde, be rekening van de rendementswaarde op grond van het te ver wachten werkelijke dividend.Overigens gaat deze berekening op overeenkomstige wijze als bij de rentabiliteitswaarde. Ook voor de berekening van de eindwaarde kan ik naar het hier vóór behandelde verwijzen, zoowel bij een dividend boven als onder normaal rendement van de intrinsieke waarde, en in het geval van te begrooten verliezen.Ik merk nog even op, dat ik het niet met Meyburg eens ben, waar hij (in het Juni Nr. 1938 van dit blad) in bepaalde gevallen rentabiliteits-en rendementswaarde in zekere ver houding wil mengen (bijv. 2 tegen 1 etc.).Volgens mij valt een aandeelhouder óf onder de outsidergroep, óf onder de andere (naar omstandigheden te beoordeelen, doch nooit alle twee tegelijk).Bij den overgang tengevolge van vererving of schenking, zou er twijfel kunnen bestaan, of men bij de waar deering letten moet op de functie in de N .V .van de oude aandeelhouders, (erflater of schenker) of van de nieuwe (erf genaam, legataris of begiftigde).Voor dit punt kan ik U verwijzen naar een meer bevoegde dan ik, en wel naar de heldere, door een parabel verduide lijkte uiteenzetting van Prof. Adriani in het Oct.-Nr.van dit blad.Tenslotte nog dit: De outsiders voelen zich niet alleen min of meer machteloos wat betreft de winstuitkeering, doch ook, in vele gevallen, wat betreft de verkoops-mogelijkheden van hun aandeelen.Uit deze omstandigheid kan men vooreerst een geheel ander argument putten, dan meestal de bedoeling is, en wel dit: Juist door dergelijke statutaire bepalingen, die den verkoop bemoeilijken, of althans minder aantrekkelijk maken, blijkt de outsider niet heelemaal een outsider te zijn, doch, zij het misschien noodgedwongen, met de machtheb bers in hetzelfde schuitje te zijn opgeborgen, of zooals de H.R. dit noemt: zij bevinden zich in het societair verbond.

Abstract licence: CC BY-NC-ND

A person counts once a day per paper. We keep no cookie and no address: a reader is a hash that changes every day. Any month under five reads shows no number.