اثربخشی گروهدرمانی وجودی بر خوددلسوزی و تابآوری مادران کودکان کمتوان ذهنی
بهزاد تقی پور, رقیه برزگران
دانش و پژوهش در روانشناسی کاربردی · 2019
doi:10.30486/jsrp.2019.665339 (opens in a new tab)
We email you when a new notice or a question about this paper appears.
Abstract
هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی گروهدرمانی وجودی بر خوددلسوزی و تابآوری مادران کودکان کمتوان ذهنی بود. این مطالعة نیمهآزمایشی با استفاده از طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه گواه انجام شد. جامعة آماری پژوهش شامل همة مادران کودک کمتوان ذهنی بود که به مراکز توانبخشی شهر اردبیل در سال 1396 مراجعه کرده بودند. 30 نفر با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه برابر آزمایش و گواه قرار گرفتند. گروه آزمایشی طی 8 هفته تحت درمان وجودی قرار گرفت و در این مدت بر گروه گواه مداخله انجام نگرفت. پرسشنامة خوددلسوزی (ریس، پومر، نف و ون جاجت، 2011) و تابآوری (کانر و دیویدسون، 2003) بهعنوان ابزار ارزشیابی مورد استفاده قرار گرفت. دادهها با استفاده از روشهای آماری توصیفی و تحلیل کوواریانس مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. نتایج به دست آمده از مقایسة پسآزمون دو گروه، حاکی از این است که نمرات پسآزمون خوددلسوزی و تابآوری گروه مداخله و کنترل تفاوت معنیداری دارد (P<0.01). به این ترتیب میتوان گفت که گروهدرمانی وجودی موجب افزایش نمرات خوددلسوزی و تابآوری در مادران کودکان کمتوان ذهنی خواهد شد.
Abstract licence: CC BY
Reads
Read by people on this page
None yet.
Checked or read by AI through naulon
None yet.
A person counts once a day per paper. We keep no cookie and no address: a reader is a hash that changes every day. Any month under five reads shows no number.
Are you an author?
Is this your paper?
Claim it to add your note and be paid when agents cite it. Free.