تاثیر کانون توجه بیرونی و درونی بر فعالیت الکتریکی عضلات اندام تحتانی در فازهای مختلف حرکت پرش عمودی

<strong>در مطالعات متفاوتی برتری</strong><strong> کانون توجه بیرونی نسبت به کانون توجه درونی </strong><strong>با استفاده از معیارهای نسبتاً ساده توصیف شده است</strong><strong>.</strong><strong>این پژوهش با هدف آزمون فرضیة عمل محدود­شدة کانون توجه از­</strong><strong>طریق بررسی </strong><strong>مکانیسم­های زیربنایی نوروفیزیولوژیک عضلات اندام تحتانی در پرش عمودی تحت‌تأثیر کانون</strong><strong>­ </strong><strong>توجه انجام شد</strong><strong>. </strong><strong>بدین‌منظور، 12 والیبالیست ماهر مرد (میانگین سنی</strong><strong>92/1 </strong><strong> ±</strong><strong>24 </strong><strong>سال، میانگین وزنی 8/7 </strong><strong> ±</strong><strong>5/73</strong><strong> کیلوگرم</strong><strong>)</strong><strong>که</strong><strong> به‌صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کرده بودند، </strong><strong>حرکت پرش عمودی را روی صفحة نیروسنج در دو وضعیت کانون توجه بیرونی و درونی اجرا کردند.</strong><strong> در طول پرش، سیگنال‌های الکترومایوگرافی سطحی </strong><strong>عضلات اندام تحتانی با</strong><strong> استفاده از دستگاه الکترومایوگرافی که با دستگاه صفحة نیروسنج از نظر زمانی </strong><strong>همسان</strong><strong> شده بود، ثبت شد</strong><strong>.</strong><strong> نتایج آزمون تی همبسته نشان داد که ارتفاع پرش در وضعیت کانون توجه بیرونی از وضعیت کانون توجه درونی­ بیشتر بود. همچنین، نتایج آزمون تحلیل واریانس مرکب نشان داد که تفاوت معناداری در زمان شروع و پایان فعالیت عضلانی در دو وضعیت کانون توجه بیرونی و درونی وجود نداشت (زمان شروع: (</strong><strong>0.85</strong><strong> = </strong><strong>P</strong><strong>)، زمان پایان: (</strong><strong>0.08</strong><strong> =</strong><strong>P </strong><strong>). بین فعالیت الکتریکی عضلات در فاز درونگرای پرش عمودی در دو وضعیت کانون توجه بیرونی و درونی تفاوت معنادار وجود داشت (</strong><strong>0.005</strong><strong> = </strong><strong>P</strong><strong>)، اما در فاز برونگرا تفاوت معنا­دار مشاهده نشد (</strong><strong>0.069</strong><strong> =</strong><strong>P </strong><strong>). این نتایج حاکی از این است که هماهنگی برون‌عضلانی تحت‌تأثیر نوع کانون توجه قرار نمی­گیرد، اما هماهنگی درون‌عضلانی تحت‌تأثیر کانون توجه بیرونی افزایش می­یابد و کانون توجه بیرونی موجب </strong><strong>توسعة خودکاری بیشتر در کنترل حرکات می­شود که</strong><strong> این موضوع با فرضیة عمل محدودشده هم‌راستاست</strong><strong>.</strong>

Abstract licence: CC BY

A person counts once a day per paper. We keep no cookie and no address: a reader is a hash that changes every day. Any month under five reads shows no number.