نقاشی اویغور، حافظ میراث هنر نقاشی مانویان
شهره جوادی, شهریار خونساری
هنر و تمدن شرق · 2019
doi:10.22034/jaco.2019.81924 (opens in a new tab)
We email you when a new notice or a question about this paper appears.
Abstract
با وجود تحریم نقاشی از نظر اسلام و سخت‌گیری‌هایی که در قرون اولیۀ ظهور دین جدید وجود داشت، نقاشی ایرانی توسط قوم اویغور که به آیین مانی گرایش پیدا کرده بودند، حفظ و در امتداد جادۀ ابریشم تا کشور چین ادامه پیدا کرد. بسیاری از این نقاشی‌ها شباهت‌های آشکاری با حیوانات ظروف نقرۀ دوران ساسانی دارد. از این‌رو مسئلۀ قابل تأمل این است که چگونه پس از قرن‌ها، نقاشی ایرانی یکباره در این آثار دیده می‌شود؟ به نظر می‌رسد پاسخ این سؤال را بایستی در اواخر دوران ساسانی و گرایش قوم اویغور به آیین مانی جستجو کرد.فرضیه: با هجوم قوم مغول و سپس استقرار ایشان با قدرتی که اویغورها در دربار داشتند، نقاشی ایرانی به زادگاه خود بازگشت و در دوران حکومت پادشاه تیموری (شاهرخ) این سبک نقاشی به اوج خود رسید. روش تحقیق: این پژوهش با مقایسۀ تطبیقی بین آثار به جا مانده از سه دورۀ ساسانی، ایلخانی و تیموری انجام شده است.نتیجه‌گیری: زیبایی‌شناسی نقاشی ایرانی دوران ساسانی، توسط مانویان مهاجر به مناطق تحت سلطه اویغورها برده شد و قوم اویغور با حفظ اصول نگارگری ایرانی در دوران حکومت شاهرخ، این سبک نقاشی را ادامه داد و به اوج خود رسانید.
Abstract licence: CC BY
Reads
Read by people on this page
None yet.
Checked or read by AI through naulon
None yet.
A person counts once a day per paper. We keep no cookie and no address: a reader is a hash that changes every day. Any month under five reads shows no number.
Are you an author?
Is this your paper?
Claim it to add your note and be paid when agents cite it. Free.